Op 21 oktober 2011 kregen we van de fokker een telefoontje. Toutes had een nestje met 5 pups gekregen en wij waren een van de gelukkigen die een pupje kregen.
Na een paar keer op bezoek te zijn geweest, kregen wij te horen wie we mee naar huis mochten nemen: Corvette! Een ontzettend lief, ondernemend, energiek en baasgericht pupje met een hele goede neus. Elke keer als we op bezoek kwamen, kwam ze even buurten. Ook kwam ze altijd op schoot liggen om te knuffelen. We konden ons geluk niet op en waren super blij dat we haar op 15 december mochten meenemen naar huis. Met een doosje, een kleedje, rood halsbandje en rood puppylijntje gingen we haar ophalen. De rit naar huis was maar een uurtje, maar wel een memorabel uurtje. Corvette was wat ongeduldig en wilde graag de auto uit, rennen en spelen. Dus halverwege zijn we gestopt bij een tankstation zodat ze even een plasje kon doen. Daarna zijn we naar huis gereden waar we alles puppyproof hadden gemaakt. We hadden een mooi kussen, speeltjes, water- en voerbak en flink wat snoepjes gekocht. Eenmaal thuis begon onze reis samen. Na flink wat snuffelen en een racefestijn door het huis, is ze bij mij op schoot in slaap gevallen. Vanaf dat moment waren we één, Corvette en ik; ik en Corvette.
Corvette was mijn allereerste hond. Ze heeft mij ontzettend veel over mezelf geleerd. Ik heb geleerd te genieten, in het hier en nu te zijn, geduld te hebben, lief te hebben, maar ook heeft ze me geleerd met een open blik naar de wereld te kijken. Als ik even niet goed in m’n vel zat, was ze daar. Ze stuurde me naar buiten. Zo kon ik resetten en deed ze me realiseren dat er meer in het leven was. Samen hebben we mooie avonturen beleefd. We hebben over grote hoogtes gelopen, bergwandelingen gemaakt, gezwommen en heel veel gewandeld. Ik nam Corvette zoveel mogelijk overal mee naartoe. Het maakte allemaal niets uit, want waar we ook kwamen, ze zocht een plekje onder de tafel en kon daar uren liggen kijkend naar alles om zich heen.
De laatste jaren merkte je dat Corvette ouder werd. Fysiek werd alles wat zwaarder. Ze kreeg artrose, had beginnende staar en uiteindelijk werd medio 2024 een hartruis geconstateerd waar ze gelukkig geen last van had. Corvette was mijn maatje, mijn trouwe vriendin, degene die in de ochtend altijd naar je toe kwam om hallo te zeggen en een aai en knuffel te halen. Corvette heeft me altijd voor 1000% vertrouwd. Ze was nergens bang voor en een super sterke hond. En dit laatste hebben we tot aan haar overlijden gezien.
2 weken voor het overlijden kreeg Corvette last van een flauwte. Sindsdien werd alles anders. Corvette werd onrustiger, ging sneller hijgen, wilde niet meer wandelen en uiteindelijk verdween haar eetlust en liet ze vooral haar brokjes staan. Tijdens ons eerste bezoekje aan de dierenarts werd ze gecontroleerd. Haar nieren waren goed, maar haar leverwaarden verhoogd. Ze kreeg medicatie mee in de hoop dat haar eetlust wat terug zou komen. Helaas deed de medicatie te weinig en ging ze weer iets achteruit. Na een tweede bezoek aan de dierenarts werd opnieuw bloed afgenomen. We kregen te horen dat Corvette haar bloedbeeld er niet goed uitzag. Ze had flinke bloedarmoede en daardoor had ze vaker last van een te lage bloeddruk. Dit verklaarde waarom haar energie snel op was en ze alles met veel moeite deed. Maar desondanks bleef ze sterk, ging ze door, probeerde ze mee te lopen met de wandelingen, probeerde ze te eten, kwam ze knuffels halen en had ze weer af en toe momenten waarop we onze oude meid zagen.
Maar toen, een dag na de uitslag bloedarmoede, constateerde de dierenarts tijdens een buikecho dat de milt van Corvette vol zat met tumoren en dat deze waren uitgezaaid in haar lever. Daarnaast was de milt gaan lekken en liep de buik van Corvette langzaam vol met bloed. Dit alles verklaarde haar klachten. We kregen het hartverscheurende bericht dat ze nog hooguit enkele dagen had, omdat het risico op een grote bloeding erg groot was.
Vanaf dat moment wilde ik datgene doen wat ze het allerliefste deed: Snoepen!! En dus hebben we de laatste 24 uur die we met Corvette zouden hebben, gevierd. We hebben heel veel geknuffeld, gewandeld als ze dat wilde en ze heeft alles wat ze lekker vond gegeten. Komkommer, wortel, banaan, watermeloen, kipfilet, rosbief, gedroogd vlees en uiteindelijk een eenhoorn cupcake die mijn dochter voor haar had uitgekozen. Ze smulde van alles wat ze van ons kreeg, het was fantastisch te zien dat ze dit nog kon en ervan genoot.
Op vrijdag 14 november 2025 om 16.35 uur hebben we Corvette bij ons thuis laten inslapen. Vrij snel nadat de dierenarts de injectie had gegeven, kwam Corvette te overlijden. Corvette heeft mij doen inzien dat ze een ontzettend sterk, krachtig en stoer wijffie was, maar haar lichaam was op. Ze heeft gestreden tot het laatste moment. Het gemis van mijn trouwe vriendin, mijn maatje, mijn gekke “Knor” is groot. Mijn hart is gebroken en gevuld met verdriet. Desondanks weet ik dat het zo goed is, dat we haar grotere ellende hebben kunnen besparen en dat ze mijn moeder mag vergezellen in het hiernamaals.
Dag mijn superlieve Corvette
Wij houden van je en gaan je ontzettend missen
21 oktober 2011
† 14 november 2025